Окото е еден од нашите најважни сетилни органи, кој ни овозможува да се ориентираме во нашата околина. По својата структура и функција, окото може да се спореди со леќа на фотоапарат: светлосните зраци минуваат низ проѕирната површина на окото - рожницата - низ зеницата.

Големината на зеницата, а со тоа и количината на светлина што влегува, е регулирана од ирисот. Влезните светлосни зраци потоа се фокусираат од леќата зад неа и се проектираат на мрежницата. Таму, светлината се претвора во нервни импулси, кои се пренесуваат преку оптичкиот нерв до мозокот. Со комбинирање на сликите од двете очи, можеме да гледаме во три димензии.